Mostrar mensagens com a etiqueta emilie jouvet. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta emilie jouvet. Mostrar todas as mensagens

sexta-feira, 22 de abril de 2011

Marianne Breslauer

Marianne Breslauer
Unbeachtete Momente- Fotografien 1927-1936
(Momentos despercebidos- Fotografias 1927-1936)
Berlinische Galerie, Berlim
11 de Junho a 6 de Setembro 2010







http://www.emiliejouvet.com/





“ Como é possível que o teu avô tenha estado num campo de concentração? “ perguntou desconfiando o meu amigo de Tel Aviv, enquanto passeávamos juntos em Berlim. Como se isso fosse um direito exclusivo dos israelitas...
“ Ele era contra o fascismo. “ respondi de uma forma curta.
“ Ai é?” disse ele. “Como assim?”
“ Pronto, a Eslovénia foi ocupada pelos nazis na altura da Segunda Guerra Mundial...”
Ele ficou calado e eu deparei-me com o facto de nunca ter dado grande importância à questão de o meu vovô ter sido judeu ou não.
O nome dele era Vladimir Kosi, quer dizer que era, sim. Quando recebeu a recompensa do estado alemão, ligou-me para Lisboa a dizer: “Olha, quero comprar-te a melhor máquina fotográfica que existe no mundo.”
Logo a seguir, morreu em paz.


A exposição “Momentos despercebidos-Fotografias 1927-1936”, da fotógrafa alemã Marianne Breslauer, é a primeira retrospectiva da artista a nível internacional, que apresenta ao público no conjunto130 imagens em preto e branco, os documentos incontornáveis duma época da crise económica e social.


Mesmo tendo isso em conta, ela escolhe por seu tema privilegiado as mulheres, auto-confiantes e independentes, o que dá um toque político à sua obra. Ela própria correspondia a esta imagem da “ nova feminilidade” dos anos vinte do século passado, com cabelo curto e os gestos demonstrativos de uma geração de jovens aspirantes à emancipação. Estas mulheres eram curiosas, urbanas, livres de preocupações materiais e usavam plenamente as liberdades oferecidas na altura da modernização da sociedade entre as duas guerras.


Em paralelo, em Paris, uma cidade que ela ia visitar nas suas frequentes viagens pelo mundo, aparecem as “garçonnes”, marcando com a sua presença os “années folles” entre 1919(fim da Primeira Guerra Mundial) e 1929(início da crise). Também elas lutam pela emancipação e a igualdade dos sexos, usando uma forma de “cross-dressing”. Isso reflecte a mutação cultural da representação do género feminino e prefigura a mulher contemporânea. É muito conhecida a história de como a Coco Chanel apareceu uma vez num evento social vestida no fato de homem e assim desafiou os limites impostos ao seu sexo como também à classe a qual ela pertencia(a classe trabalhadora).


O trabalho de fotografa encaixa-se bem neste novo tempo. Ele promete a expressão artística, reconhecimento profissional e até mesmo a independência económica.

A Marianne Breslauer levou duas carreiras na sua vida, uma foi de artista e outra de galerista, quando decidiu de deixar a fotografia de lado e dedicar-se à galeria do seu marido onde teve o mesmo sucesso. Foi amiga de muitos artistas e intelectuais da época entre os quais se distingue, para além da amizade com o Man Ray, a sua misteriosa e pouco explorada relação com a escritora e fotógrafa Annemarie Schwarzenbach(a próposito, a sua exposição esteve este ano no CCB ). Depois de se conhecerem, as mulheres partiram juntas para uma viagem por Espanha no Mercedes branco de miss Schwarzenbach(só para lembrar que não era muito comum as mulheres conduzirem um carro na altura... ) . Marianne disse em homenagem à sua amiga esta frase que atravessa o tempo: “Neither a woman nor a man, but an angel, an archangel. “


É interessante ver a exposição em conjunto com o Museu Judaico que fica à distância de poucos minutos de Berlinische Galerie, ambos no bairro de Kreuzberg. Concebido pelo arquitecto Daniel Liebeskind e aberto desde 2001, tematiza a história social, política e cultural dos Judeus na Alemanha desde o século IV até ao presente. O arquitecto refere-se na apresentação do museu à “nova arquitectura”, entendida como uma abrangente visão da história, dos museus e da relação entre o programa e o espaço arquitectónico. “To summarize this fourfold structure: the first is invisible and irrationally connected star which shines with absent light of individual address; the second is a a cut off of Act 2 of Moses and Aaron” (uma peça do compositor Schöneberg) “which culminates with the non-musical fulfilment of the world; the third is the ever-present dimension of the deported and missing Berliners; the forth is Walter Benjamin's urban apocalypse along the One Way Street” (o livro dedicado à mulher que nunca conquistou).”


Na altura em que visitei Berlim, estava lá também a Judith Butler, a participar na conferência “Performing the Future” com um discurso intitulado “Performative Gender, Precarious Politics- or, Whose Future?”. Ela entende o género como performance, ideia que partilha com as mulheres dos anos vinte.
Como se sabe, Judith Butler rejeitou o prémio da Berlin Pride, dedicado à exemplar coragem civil dizendo: “I must distance myself from this racist complicity. “ A crítica dirige-se ao homonacionalismo anti-imigrante e anti-muçulmano galopante das Marchas de Orgulho internacionais. Aqui não escapam as Marchas de Lisboa ou de Liubliana, a primeira por deixar de fora a vasta população brasileira e a segunda por negar a exploração legalizada dos inúmeros trabalhadores originários da Bósnia no país, enquanto na Alemanha 'o problema' são neste momento os turcos(como também as pessoas de cor ou religião não maioritária), não conseguindo livrar-se do fantasma do passado.

Como se pode esperar, sentia-me em casa em Kreuzberg, o bairro dos imigrantes turcos e artistas emergentes, como também sempre tinha incontornáveis amigos brasileiros em Lisboa ou amigos da ex- Jugoslávia(seja qual for a sua nacionalidade pós-guerra), estes últimos espalhados pelo mundo...


Basta lembrar, e através disso estabelecer a ligação entre as duas épocas separadas por quase um século, que o nazismo(e a sua versão global, o fascismo) foi baseado em mitos e na irracionalidade.




segunda-feira, 1 de junho de 2009

Projects(Franchise)



In the midst of a black market, a town in town, a buissness spot with unlimited traffic, where micro economy based on exchange of all kind of goods except artworks, is performed daily by immigrants from India, Pakistan, China and Guiné Bissau. Thieves? Merchants? Speculators?
In the centre of Lisbon a small narrow street, where the red letters on ringbells are exclusively in chinese. Some of the apartments, however difficult to say which, host illegal chinese restaurants that differ little from common homes in order to hide their activity. The owners/cooks don't speak neither portuguese nor english and the clients choose from untranslated menus.
Located on the frontier with moorish and red light district, the zone is also known for delicious indian sweets of many colours.
To link this all and to check how global Lisbon art scene is, I propose a project called 'Franchise', set in an apartment rented on purpose on the same small street and showcasing ten international and local artists, with some projects specially commissioned for this show.
Irwin group opens a passport office. Sisley Xhafa does an exclusive performance on the notion of 'clandestino'. Sancho Silva stages a new project contaminating public space. While Dj/ Rupture streams radioshow live. Mio Stoj shares a video shot in a club 'Robert Johnson'. Emily Jouvet pays a spicy hommage to photography from a Paris' rooftop. And Piglet&Butcherboy take on Tate Modern...
Note: an immigrant will be contracted to staff during the show.

quinta-feira, 7 de maio de 2009

I SALT AND PEPPER MY MANGO (QueerLisboa12)

trans entities.heavenly delights.different time zones.
imperialni cuti.purple orhideje.half-naked moon.
if one thing matters.queer lisboa 12.

V Lizboni se je pri 34stopinjah v senci in rahlem vetricu iz Atlantika zgodil ze 12. festival queer kinematografije.
Poleg tekmovalnega programa za celovecerce, dokumentarne in kratke filme sta letos odprti novi sekciji Panorama, ki ponuja vpogled v spregledano aktualno produkcijo in Queer Art, namenjen nepricakovanim srecanjem med filmom in vizualno umetnostjo. Nadaljuje se tudi Queer Pop s serijo glasbenih videev, ki sooci zgodovino popa s sedanjostjo in vpliva na oblikovanje identitet queer skupnosti.
Screening je uravnotezen z debatami o eksplicitni seksualnosti in mejah pornografije v filmu, o 'zacasni' homoseksualnosti v casu kolonialnih vojn (africani bi jih imenovali vojne za neodvisnost) ter o pogajanjih med religijo in homoseksualnostjo.
Glede na to, da so nocno sceno v Lizbonski cetrti Bairro Alto zaceli prav geji v osemdesetih s klubom Frágil, kjer se se zdaj telesa spajajo ob electro glasbi, je bilo za pricakovati da bo festa, razdeljena med nove nevralgicne zone ekstaze, vsako noc do madrugade.
Med sto tridesetimi filmi prikazanimi na letosnji ediciji je bilo kar nekaj izstopajocih, vrednih analize in ponovnega ogleda.
Druzina 21. stoletja je zastopana v Finn's Girl- dve mami, dve karieri in en otrok. Po nepricakovani smrti svoje partnerice se doktorica Finn znajde globoko v krizi in zaradi tega skoraj izgubi naklonjenost njune hcerke. Prekine delo v znanstvenem laboratoriju zato, da bi se lahko posvetila partnericini kliniki za splave. Zacnejo se problemi z anti-abortus aktivisti, ki grozijo s smrtjo njej in hcerki. Resen film, ki se izogiba vsakrsnim klisejem in hkrati obravnava tako razlicne teme kot so istospolno starsevstvo, splav, verski fundamentalizem, medrasni odnosi, homofobija, etc.
Senteurs je kratkometrazec mlade reziserke Laure Schroeder, ki uporabi za izhodisce tipicno druzino srednjega razreda z enim otrokom, navidezno zadovoljno v svojem vsakdanu, ki pa je nepricakovano prekinjen. Zena se znajde ujeta v ljubezensko zgodbo z Japonko, v zenski verziji cesarstva cutil.
If one thing matters je dokumentarec o Wolfgangu Tillmansu, enem izmed najbolj znanih umetnikov danasnjega casa, ki se je uveljavil v devetdesetih s fotografijami nocnega zivljenja in rave partyjev. Reziser Heiko Kalmbach ga diskretno spremlja stiri leta med Londonom in Berlinom, ob pripravi na pomembe razstave v Tate Modern in Hamburger Banhof, v studiu s tropskimi rastlinami, med instalacijo abstraktnih fotk iz serije Lighter ali senzualne Peaches na stene bele kocke, in na snemanju videa za Pet Shop Boys, ko se zadnji trenutek odloci da bo uporabil posnetke misk iz londonskega Undergrounda. O njegovem osebnem zivljenju ni podano skoraj nic, to ni namen filma, kljub temu pa pogovor po telefonu s prijateljem po otvoritvi v Tate pokaze, da je noc prezivel z nekom ob katerem se ni zbudil. In, da ima asistente odkar Jochena ni vec...
Ena izmed njegovih najlepsih crnobelih fotografij je prav ta kjer se jelen in mlad fant gledata iz oci v oci.
Iz Berlina je bila uvozeno Obsceno v organizaciji Manuele Kay iz tamkajsnjega porno festivala. Joy Stick, Joy! v produkciji brazilskega kolektiva Xplastic pokaze do kje gre eksplicitno v nakljucnem srecanju dveh punc. The Apple v reziji Emilie Jouvet, ki nas je lani spravila do klimaksa z One Night Stand, serijo vnaprej dogovorjenih srecanj za eno noc z neznankami posnetih v zivo, je tudi tokrat o prepovedanem sadezu. Schwarzwald: The Black Party je cisti vizualni delirij s trans porno zvezdo Buck Angel.
Bruce La Bruce, star znanec festivalov nam postreze z 'gejevskim zombie pornicem' Otto; or, Up with Dead People, ki ga bo mozno videti tudi na letosnjem LIFFu ob polnoci.
Med dokumentarci so izstopali Bi the Way, o bi-generaciji, A Jihad for Love, o nenehnem boju za ljubezen muslimanskih gejev, in The Quest for Missing Piece, animacija o tradicji obrezovanja in njenih implikacijah.
Nagrado zirije za celovecerni film je nepricakovano prejel tropski Antonia Tate Amaral, o puncah iz São Paula, ki se odlocijo odpraviti iz favele v svet s pomocjo glasbe, ki jih najprej zdruzuje, potem pa locuje. Odlocitev, ki je temeljila predvsem na druzbeno-kriticni obravnavi aktualne tematike je bila kritizirana s strani gledalcev, saj je v filmu bolj malo queer elementov, ce izvzamemo gej brata ene izmed pevk, ki pa ga hitro ubijejo v navalu predmestnega nasilja in 'sumljiv', ceprav le rahlo nakazan, odnos med prijateljicama.
Every girl must have a toy...